ഡോ. സാബിൻ മാത്യുവിന്റെ മുറിയിലെ നിശബ്ദത ഭയാനകമായിരുന്നു. ഡേവിഡാണ് തന്നെ ആ. ക്രമിച്ചതെന്ന വെളിപ്പെടുത്തൽ അതുവരെയുള്ള അന്വേഷണത്തിന്റെ എല്ലാ സമവാക്യങ്ങളെയും തെറ്റിച്ചു. വിശ്വനാഥൻ എന്ന ഒറ്റ ശത്രുവിനെ ലക്ഷ്യം വെച്ചിരുന്ന പോലീസിന് മുന്നിൽ ഇപ്പോൾ അതിനേക്കാൾ ക്രൂ. രനും നിഗൂഢനുമായ മറ്റൊരു മുഖം തെളിഞ്ഞുവന്നിരിക്കുന്നു.
ഋഷികേശ് കസേരയെടുത്ത് സാബിന്റെ കട്ടിലിനരികിൽ ഇരുന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരിട്ട് നോക്കി.
“സാബിൻ, എനിക്കിപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ കഥയും അറിയണം. ഇരുപത്തിനാല് വർഷം മുൻപ് മൂന്നാറിലെ ആ തേയിലത്തോട്ടത്തിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്തു സംഭവിച്ചു? ഡേവിഡ് എന്തിന് നിങ്ങളെ കൊ. ല്ലാൻ ശ്രമിക്കണം? നിങ്ങൾ സത്യം പറഞ്ഞാൽ, ഒരുപക്ഷേ നിങ്ങളുടെ ജീവൻ ഇനിയും രക്ഷിക്കാൻ ഞങ്ങൾക്ക് കഴിഞ്ഞേക്കും.”
ആ വാക്കുകൾ സാബിന് ധൈര്യം നൽകി. ആഴത്തിലുള്ള ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ, വർഷങ്ങളായി തന്റെ മനസ്സിനെ കാർന്നുതിന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ആ ഭാരപ്പെട്ട രഹസ്യം അയാൾ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി. അയാളുടെ ശബ്ദം നേർത്തതായിരുന്നു, പക്ഷേ വാക്കുകൾക്ക് ഒരു കുറ്റസമ്മതത്തിന്റെ മൂർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു.
“അതൊരു സമരമായിരുന്നില്ല സാർ, അതൊരു കെണിയായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ, ‘ഗ്രീൻ എർത്ത് ഫോറം’ പ്രവർത്തകർ, കീടനാശിനി പ്രയോഗത്തെക്കുറിച്ച് പഠിക്കാൻ ചെന്നപ്പോൾ എസ്തറാണ് ധാതുക്കടത്തിന്റെ കാര്യം ഞങ്ങളോട് പറയുന്നത്. അവൾക്ക് വിശ്വനാഥനുമായി അടുപ്പമുണ്ടായിരുന്നു, ആ അടുപ്പം മുതലെടുത്ത് അവൾ അവനെതിരെ തെളിവുകൾ ശേഖരിക്കുകയായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ നാലുപേരും—ഞാനും ആനന്ദും ശ്രീധറും, പിന്നെ ഡേവിഡും—അവളെ സഹായിക്കാമെന്നേറ്റു.
അന്ന് രാത്രി, കൂടുതൽ തെളിവുകൾ ശേഖരിക്കാനായി ഞങ്ങൾ എസ്റ്റേറ്റിനുള്ളിലെ ഒരു പഴയ ബംഗ്ലാവിലേക്ക് പോയി.”
സാബിൻ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി, ഓർമ്മകൾ അയാളെ വേട്ടയാടുന്നത് പോലെ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു.
“വിശ്വനാഥൻ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ എസ്തറിനെ കൈയ്യോടെ പിടികൂടി. ഞങ്ങൾ ഓടിച്ചെല്ലുമ്പോൾ അവൻ അവളെ മ. ർ. ദ്ദിക്കുകയായിരുന്നു. ഡേവിഡ് അവനെ തള്ളിമാറ്റി. അതൊരു വലിയ സംഘർഷമായി. വിശ്വനാഥൻ ഒരു ഇരുമ്പുദണ്ഡെടുത്ത് ഡേവിഡിനെ അടിക്കാൻ ഓങ്ങി. അത് തടയാൻ ശ്രമിച്ച ആനന്ദ് വിശ്വനാഥനെ പിന്നിൽ നിന്ന് പിടിച്ചു വലിച്ചു. പിടിവലിക്കിടയിൽ, ആനന്ദിന്റെ കൈ തട്ടി എസ്തർ പിന്നോട്ട് വേച്ചുവീണു. അവളുടെ തല അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന കൂർത്ത ഒരു കല്ലിൽ ആഞ്ഞടിച്ചു.”
മുറിയിൽ സമ്പൂർണ്ണ നിശബ്ദത. ഋഷികേശിന്റെയും പ്രകാശിന്റെയും ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചുപോയി.
“അതൊരു അപകടമായിരുന്നു,” സാബിൻ തേങ്ങി.
“ആനന്ദ് അത് മനഃപൂർവ്വം ചെയ്തതല്ല. പക്ഷേ…അവൾ മരിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ കൺമുന്നിൽ കിടന്ന്. വിശ്വനാഥൻ ഒരു നിമിഷം പതറിയെങ്കിലും, അവൻ പെട്ടെന്ന് സമർത്ഥമായി ചിന്തിച്ചു. അവൻ ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞു, ‘അവളെ കൊ. ന്നത് ഞാനല്ല, നിങ്ങളുടെ കൂട്ടുകാരനാണ്. നിങ്ങളിത് പുറത്തുപറഞ്ഞാൽ, നാമെല്ലാവരും. അകത്താകും. മിണ്ടാതിരുന്നാൽ, നമ്മൾ രക്ഷപ്പെടും. ശരീരം നമുക്കൊരുമിച്ച് ഒളിപ്പിക്കാം.'”
“ഭയം ഞങ്ങളെ കീഴടക്കിയിരുന്നു സാർ. പോലീസിൽ അറിയിക്കാനുള്ള ധൈര്യം ഞങ്ങൾക്കാർക്കുമില്ലായിരുന്നു. എസ്തറിന്റെ സഹോദരനായ ഡേവിഡ് പോലും ആ ഭീഷണിക്ക് മുന്നിൽ ഒരു നിമിഷം തകർന്നുപോയി. ആ രാത്രി ഞങ്ങൾ അഞ്ചുപേരും ചേർന്ന് അവളുടെ ശരീരം ആരും കാണാതെ എസ്റ്റേറ്റിലെ ഒരു താഴ്ത്തി. അതോടെ ഞങ്ങൾ വെറും സാക്ഷികളല്ലാതായി, ഒരു പാപത്തിന്റെ പങ്കാളികളായി മാറി.”
ഇപ്പോൾ എല്ലാം വ്യക്തമായിരുന്നു. ഡേവിഡിന്റെ പ്രതികാരത്തിന് ഒരു മുഖം മാത്രമല്ല ഉണ്ടായിരുന്നത്. വിശ്വനാഥൻ എന്ന കൊ. ല. യാളിയോടുള്ള പ്രതികാരം, ഒപ്പം തന്റെ സഹോദരിയുടെ മരണത്തിന് കാരണക്കാരായ, സത്യം മറച്ചുവെച്ച ‘കൂട്ടുകാരോടുള്ള’ പ്രതികാരം. അവന്റെ കണ്ണില് ഞങ്ങൾ കുറ്റവാളികളായിരുന്നു.
“വർഷങ്ങളോളം ഞങ്ങൾ ആ കുറ്റബോധം കൊണ്ട് നീറി. ആനന്ദ് ശേഖരിച്ച തെളിവുകൾ ആ പെട്ടിയിലുണ്ടായിരുന്നു. എന്നെങ്കിലും ധൈര്യം കിട്ടുമ്പോൾ പുറത്തുവിടാമെന്ന് ഞങ്ങൾ കരുതി. പക്ഷേ, ഞങ്ങൾക്ക് അതിന് കഴിഞ്ഞില്ല. ഡേവിഡ് പിന്നീട് ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് അകന്നു. അവന്റെ മനസ്സിൽ പ്രതികാരം വളരുകയായിരുന്നു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവൻ ഞങ്ങളെ ഓരോരുത്തരെയായി കണ്ടെത്താൻ തുടങ്ങി.”
“അവൻ നിങ്ങളെ ആക്രമിച്ചപ്പോൾ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞിരുന്നോ?” ഋഷികേശ് ചോദിച്ചു.
“ഉവ്വ്,” സാബിൻ പറഞ്ഞു. “എന്നെ നിലത്തിട്ട് അയാൾ പറഞ്ഞു,
‘നിശബ്ദതയുടെ കാലം കഴിഞ്ഞു. ഓരോരുത്തരായി കണക്ക് പറയും. അവസാനം അവനും.’ “
‘അവൻ’ എന്നത് വിശ്വനാഥനാണെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു. ഡേവിഡ് ഒരു വലിയ കളിയാണ് കളിക്കുന്നത്. സാക്ഷികളെ ഓരോരുത്തരായി ഇല്ലാതാക്കി, അവസാനം വിശ്വനാഥനെയും തീർത്ത്, ഈ രഹസ്യം എന്നെന്നേക്കുമായി തന്നോടൊപ്പം കുഴിച്ചുമൂടുക. അതാണ് അവന്റെ ലക്ഷ്യം.
ഋഷികേശ് എഴുന്നേറ്റു. അയാളുടെ തലച്ചോറ് അതിവേഗം പ്രവർത്തിച്ചു.
“നമുക്ക് ഡേവിഡിനെ കണ്ടെത്തണം. അവന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ രൂപം, പേര്, താമസിക്കുന്ന സ്ഥലം… എന്തെങ്കിലും?”
സാബിൻ നിസ്സഹായനായി തലയാട്ടി.
“ഇരുപത്തിനാല് വർഷമായി അവനെക്കുറിച്ച് ഒരറിവുമില്ല.”
അന്വേഷണം വീണ്ടും ഒരു പ്രതിസന്ധിയിലായി. എന്നാൽ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങാൻ നേരം സാബിൻ പ്രകാശിനെ വിളിച്ചു.
“സർ, ഡേവിഡിന് ഒരൊറ്റ സ്വപ്നമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഒരു സ്ഥലം. ആരും ശല്യപ്പെടുത്താതെ, ആർക്കും പിടികൊടുക്കാതെ ജീവിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരിടം. അവൻ എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു, ‘ഞാൻ എന്റെ കോട്ട പണിയും, ആ മലമുകളിൽ. ക. ഴുകന്റെ കണ്ണിൽ.’ “
“ക. ഴുകന്റെ കണ്ണ്? അതെന്താ?” പ്രകാശ് ചോദിച്ചു.
“അതൊരു സ്ഥലപ്പേരാണ് സാർ, ‘ഈഗിൾസ് പോയിന്റ്’. മൂന്നാറിലെ ഏറ്റവും ഉയരം കൂടിയതും, ആർക്കും പെട്ടെന്ന് എത്തിച്ചേരാൻ കഴിയാത്തതുമായ ഒരു വ്യൂ പോയിന്റ്. അവന്റെ ലോകം അതായിരുന്നു.”
ഋഷികേശ് പ്രകാശിനെ നോക്കി. നിഴലിന് ഇപ്പോൾ ഒരു വിലാസം കിട്ടിയിരിക്കുന്നു. ഒരുപക്ഷേ, ആ കഴുകന്റെ കൂട്ടിൽ ആ പഴയ പകയുടെ കണക്കുതീർക്കാനായി അവൻ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാകാം….
തുടരും….